2 Jun 2017

Katherine

It’s the way you
    pull me under
        after that kind of dance we do,
            falling softly, never so softly,
                stop and start, in between lines
                    I give swirls to for some
                        dusty rune, crude mandala,
                            and now here we are, everything
                                we have laid out,
                                    and it surrounds
                                        and then melts,
                                            and we slip softly
                                        down rabbit hole,
                                    through blackened sun,
                                but still all’s illuminated,
                            and then rising, a cold hand
                        lifting the lost man—
                    and what’s a plateau if not
                    the smoothed-out height,
                    at every side an expanse
                    pretending it can be known
                    like paintings so fine, we believe
                    the subject could be ourselves
                    —then what did I miss?—
                        slipping out—take me back,
                            lay me down again
                                and tell me in whispers
                                    about those dark thoughts
                                        no one else will share
                                    making a home of your spirals
                                as your curling smile dismisses
                            all that is named, here and there,
                        time and place, foolish sense of self
                    at least for the daring nights spent
                together, precious hours swallowing
            themselves, mourned if not for
        moments that brighten an
    edgeless map, a strange sum—
I’ll be back, but you’ll be expecting me.